چون قدم بر فرق همت گذاشت ، وارد در تحت عون الهى است ، « وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إلّابِاللَّه » . و ديگر آن‌كه از خطرات شيطانى و خدايع و مكائد آن ، كه در اين مقام به حسب حال اهل سلوك فرق كند و در فناى اسمائى تلويناتْ از آن خطرات است ، قلب را محافظت كند . و بالجمله ، تواضع در تحت سلطان كبريا و خضوع و تذلّل ، كه در هر مقامى به طورى در قلب سالك نمايش دارد ، طريق هدايت و سلوك است . و هرچه نور عظمت و كبريا در قلب بيشتر تجلى كند و انوار تجلّيات غلبه كند بر سراير قلب ، تواضع و خضوع و تذلّل و عبوديّت افزون گردد . واللَّه الهادى . فصل دهم سرّ رفع رأس از ركوع رفع رأس از ركوع انصراف از كثرات اسمائيه و فناى در صفات و تحديد و توقيف در آن مقامات است ؛ زيرا كه آن نيز از حجب نوريهء ما بين عبد و حق است ، بلكه عين ثابت عبد در حضرات علميه نيز در اين مقام از حجب است ؛ « وَكَمالُ التَّوْحيدِ نَفْيُ الصِّفاتِ عَنْه » « 1 » . پس سالك را چون در فناى صفاتى حالت صحو دست داد ، توجّه به قصور پيدا كند و از منزل ركوع ، كه شهود كثرت اسمائى و نقصان در توحيد است ، منصرف شود . و چون محامد ملائكة اللَّه را ، بلكه جميع موجودات را ، بشنود ، به

--> ( 1 ) - « كمال توحيد عبارت است از نفى صفات از او » . ( الكافي ، ج 1 ، ص 140 ، « كتاب التوحيد » ، « باب جوامع التوحيد » ، حديث 6 )